نمىكنند ؛ از غلبهء خشم به تو مىنگرند و نمىبينند يعنى حقيّت قول تو نمىبينند . « خُذِ الْعَفْوَ » اى العفو من اخلاق النّاس و أفعالهم ، يعنى از فعل بذ ايشان بطريق مكارم اخلاق در گذر « وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ » و امر معروف كن ، و العرف و المعروف و العارفة كلّ خصلة حميدة تربّصتها العقول و تطمئنّ اليها النّفوس ، يعنى اين سه لفظ هر خصلتى نيكو بوذ كى عاقلان بپسندند و نفسها بران آرام گيرذ از غايت پسنديذگى « وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ » و از جاهلان كى امامت على و فرزندان وى قبول نمىكنند اعراض كن و گفته‌اند : مراد از « عرف » كلمهء « لا إله الا الله » است ، و مراد از « جاهلان » مراد ابو جهل و اصحابش . « وَ إِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ » و اگر به تو رسذ از شيطان فتنهء و تعريكى 1924 ، و مراد ازين نه شيطان جنّ است كى ساحت رسول و عظمت وى از آن بيشتر است كى شيطان جن را بوى راه بوذ ، بلك مراد شيطان انس است ، يعنى آنانك امامت على و فرزندان او قبول ( 414 ) نمىكنند و مىخواهند 1925 فسادى و شرّى به تو رسانند « فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ » اى فاستجر ، پناه به خداى - تعالى - بر « إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ » كى او شنوا است بمقالت منكران امامت على و داناست بضغاين 1926 اندرون ايشان و كيفيّت مجازاة ايشان . قوله - تعالى - : [ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 205 ] وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ وَ لا تَكُنْ مِنَ الْغافِلِينَ ( 205 ) 1927 . ابن عباس گويذ : مراد ازين « ذكر » قرآنست كى در نماز خواندى ، يعنى : اى محمّد ! در حالت نماز قرآن گاهى بسر و تواضع خوان و گاهى بجهر چنانك ايشانك به تو اقتدا كرده‌اند بشنوند « وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ » بىآنك آواز بلند كنى « بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ » يعنى بامداد و شبانگاه . واحد « آصال » « اصيل » است چون « يمين » و « ايمان » ؛ اهل لغت گفته‌اند : غدوّ و آصال ما بين العصر و المغربست . « وَ لا تَكُنْ مِنَ الْغافِلِينَ » و از زمره غافلان مباش ؛ و مراد ازين امّت است اگر چه خطاب با رسول 1928 مىفرمايذ . « إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ » آنانك نزد پروردگار تواند - اى محمّد ! - يعنى ملايكه ، اى الّذين من عند ربّك جاءهم التّوفيق و العصمة ، يعنى فرشتگان كى از نزد پروردگار تو توفيق و عصمت رفيق ايشان شذ « لا يَسْتَكْبِرُونَ » اى لا يتكبّرون و لا يتعظّمون ( 415 ) تكبّر و بزرگى ننمايند « عَنْ عِبادَتِهِ » از پرستيذن خذاى - تعالى - « وَ يُسَبِّحُونَهُ » و تنزيه مىگويند او [ را ] و به پاكى و بىعيبى او را ياذ مىكنند ، و يقولون : سبحان اللّه « وَ لَهُ يَسْجُدُونَ » و او را سجده مىكنند ، و گفته‌اند : نماز مىكنند .